ریشه ضرب المثل: این دو اصطلاح که به طور مجازی تهدید و دشنام شمرده میشود و به هنگام اختلاف و درگیری رد و بدل میگردد، دارای مفهومی حقیقی است.
تا پیش از سلسلهی صفوی که مذهب تشیع را در ایران مذهب رسمی ایرانیان ساخت، شیعیان ایرانی با بهره گیری از شیوهی "تقیه" خود را در برابر مظالم سنیهای متعصب حفظ مینمودند. روی کار آمدن سلسلهی صفوی در سدهی دهم هجری نه تنها به این وضعیت پایان داد، بلکه اهل تسنن را در برابر انتقام شدید شیعیان قرار داد.
شاه اسماعیل اول سر سلسلهی دودمان صفوی که دربدریها و سختیهای دوران کودکی و دیدن بی دادگریهای اهل تسنن با شیعیان او را انسانی بی رحم و سخت کش بار آورده بود، در دوران سلطنت خود جنایات موحش بی شماری را مرتکب گردید و از جمله حتی به مادر خود رحم نکرده و دستور داد او را در برابرش سر ببرند.
ادوارد براون محقق و شرق شناس انگلیسی در کتاب "تاریخ ادبیات ایران از عهد صفویه تا زمان حاضر " (ص ۶۵) در بارهی وی مینویسد: "گمان ندارم که از عهد نرون تا کنون چنین ظالمی به وجود آمده باشد".
یکی از تنبیههای رذیلانه و وحشیانهی شاه اسماعیل آن بود که دستور میداد پدر مخالفان سنی خود را اگر مرده بود ( به جرم ستمی که بر شیعیان روا داشته بوده است) از گور درآورده ودر مقابل او آتش بزنند و سپس محکوم "پدر سوخته " را به طرز فجیعی میکشت. از آن تاریخ عبارات "پدرت را در می آورم" (یعنی پدرت را از گور در میآورم و میسوزانم) و "پدر سوخته" (یعنی مجرم و بد سابقهای که پدرش را از گور در آورده و سوزاندهاند) در مقام تهدید و دشنام به عنوان اصطلاح بر زبان مردم جاری شده است.
موضوعات مرتبط: ریشه ضرب المثل ها
برچسبها: ریشه ضرب المثل